ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร 卓球王国 ฉบับเดือนธันวาคม 2026／ชะตากรรมของคนเล่นเทเบิลเทนนิส「ว่าด้วยเน็ตอินและเอจบอลอย่างหมดเปลือก!」
vol.5 มุราคามิ จิคาระ 〈桔梗苦羅舞〉
มุราคามิ・จิคาระ
เกิดวันที่ 14 มิถุนายน 1949, มาจากจังหวัดอิวาเตะ คว้าแชมป์ประเภทคู่ผสมในการแข่งขันชิงแชมป์ญี่ปุ่นทั้งหมดปี 1980, คว้าแชมป์รุ่นมาสเตอร์สและรุ่นซีเนียร์ของการแข่งขันชิงแชมป์ญี่ปุ่นทั้งหมด 2 ครั้ง, และคว้าแชมป์หลายรายการจากการแข่งขันชิงแชมป์แร็กเก็ตบอลญี่ปุ่นทั้งหมดและการแข่งขันแร็กเก็ตบอลระดับชาติ
ห้ามทำให้สภาพจิตใจปั่นป่วน นั่นเป็นเพียง “กลอุบายของเทพเจ้าแห่งเทเบิลเทนนิส” เท่านั้น
แร็กเก็ตบอลมีเน็ตที่สูงและ Ball ที่ใหญ่ จึงเกิดเน็ตอินบ่อย เพราะเล่นด้วยยางเรียบด้านหน้า
“ปรมาจารย์แห่งแร็กเก็ตบอล” อย่างมุราคามิ จิคาระ จะมาพูดถึงเน็ตอินและเอจบอลในแร็กเก็ตบอล
แร็กเก็ตบอลมีเน็ตสูงกว่าเทเบิลเทนนิสแบบลูกแข็งทั่วไป และ Ball ก็ใหญ่กว่า จึงเป็นกีฬาที่เกิดเน็ตอินบ่อย ยิ่งไปกว่านั้น Ball ที่ติดเน็ตแล้วไม่เด้งกลับมา ทำให้รับ Return ยาก
นอกจากนี้ เมื่อเกิดเน็ตอินหรือเอจบอลขึ้น จะส่งผลต่อ Match ถึง 2 แต้ม ตัวอย่างเช่น ในสถานการณ์ 5-5 หาก Ball ของฝ่ายตรงข้ามไปเข้าเอจ มันอาจจะควรเป็น 6-5 ถ้าไม่มีจังหวะนั้น แต่กลับกลายเป็น 5-6 แทน ส่วนต่าง 2 แต้มในระบบ 11 แต้มมีผลอย่างมากต่อผลแพ้ชนะ
อย่างไรก็ตาม ในแร็กเก็ตบอล Ball ที่เข้ามาแบบเน็ตอิน ไม่ควรมองว่า “โชคร้าย” แต่ควรมองว่าเป็นเรื่อง “ปกติ”
และแม้จะเป็น Ball เน็ตอินที่รับยาก ถ้าเห็นช่องว่างระหว่างโต๊ะกับ Ball ราว 2-3 ซม. ก่อนที่ Ball จะเด้งสองจังหวะ ก็ต้องสอด Racket เข้าไปอย่างฉับไวแล้วพยายามรับ Return ให้ได้ นี่แหละคือฝีมือของ Player ชั้นยอด
ตอนนั้น ถ้ามัวแต่ใช้ตาตาม Ball อย่างเดียวจะไม่ทัน ต้องพอ Ball ของฝ่ายตรงข้ามกระทบส่วนบนของเน็ต ก็พุ่งไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ การทำให้เรื่องนี้กลายเป็นนิสัยตั้งแต่ตอนฝึกซ้อมสำคัญมาก
จากนั้นระหว่างเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ให้คลายแรงจับด้าม Racket และถ้าตัดสินว่าไม่ทัน ก็ให้เปลี่ยนไปจับที่ปลายด้ามใหม่ วิธีนี้จะทำให้ช่วงเอื้อมยาวขึ้นอีก 2-3 ซม. ด้วยระยะเพียงเท่านี้ก็จะเอื้อมถึง Ball และรับ Return ได้ ถ้ามีสำนึกแบบนี้ติดตัวไว้ตั้งแต่การซ้อมประจำ วันหนึ่งมันอาจช่วยกู้สถานการณ์คับขันใน Match ได้
ถ้าเป็นเอจบอล ก็ให้ยื่น Racket ออกไปรับก่อนที่ Ball จะตกลง Floor แล้วบิด Ball ให้มากขึ้นเพื่อส่งกลับไป นี่ก็เป็นไม้ตายของฉันเหมือนกัน คนที่เจอเน็ตอินหรือเอจบอลแล้วรีบยอมแพ้ทันที นับว่าเป็นระดับสามัญเท่านั้น
ไม่ว่าจะตกรอบแรกหรือแพ้ที่ไหนก็ตาม ตราบใดที่ยืนอยู่บนคอร์ท ก็ต้องสู้แบบเดิมพันด้วยชีวิต เพราะอย่างนั้น ฉันจึงไล่ตาม Ball แบบเดิมพันด้วยชีวิต
ฉันไม่มีพลังของ Ball ไม่มี Speed และไม่มีพละกำลัง ฉันก็ไม่ได้ตัวสูง มือเท้าก็สั้น วิ่งก็ช้า ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เหลือก็มีแต่ใจสู้เท่านั้น ต้องไล่ตาม Ball ด้วยใจสู้ ความสามารถในการเก็บเน็ตอินหรือเอจบอลได้หรือไม่ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของใจล้วนๆ
ในทางกลับกัน ตอนที่ Ball ที่ตัวเองตีไปกลายเป็นเน็ตอินหรือเอจบอล ต่อให้ต้องขอโทษฝ่ายตรงข้าม ฉันก็ไม่เคยเปล่งเสียง “โยชิ!” ออกมาแม้แต่ครั้งเดียว เพราะในเทเบิลเทนนิสมีน้ำใจนักกีฬาและมารยาทอยู่ จึงคิดว่าไม่ควรดีใจ
ระหว่าง Match แม้ Ball ของฝ่ายตรงข้ามจะกลายเป็นเน็ตอินหรือเอจบอล ก็ห้ามทำให้สภาพจิตใจปั่นป่วน นั่นเป็นเพียง “กลอุบายของเทพเจ้าแห่งเทเบิลเทนนิส” เท่านั้น และอีกฝ่ายก็ไม่ได้ตั้งใจเล็งให้เป็นแบบนั้นด้วย ถ้าเอาแต่บ่นหรือหดหู่กับ Ball ที่เป็นเหตุสุดวิสัยแบบนั้น ก็ไม่มีทางคว้า Victory ได้ ต้องยอมรับให้ได้ว่า “โดนเทพเจ้าแกล้งแล้วสินะ” นี่แหละสำคัญ
แชร์
