ตีพิมพ์ใน O-KOKU ฉบับเดือนธันวาคม 2026／ชะตากรรมของคนวงการเทเบิลเทนนิส “พูดคุยกันให้หมดเรื่องเน็ตอินและเอดจ์บอล!”
“เน็ตอิน” คือบอลที่แตะเน็ตแล้วตกลงฝั่งโต๊ะ ส่วน “เอดจ์บอล” คือบอลที่กระทบมุมโต๊ะแล้วลงสนาม ในแมตช์นี้ทุกคนต่างต้องเจอ บางครั้งก็เป็นลูกโชคดี บางครั้งก็โชคร้าย มาฟังจากผู้เล่นระดับท็อปและโค้ชกันแบบจัดเต็มเลย!
vol.5 Toshio Tasaki 〈อดีตตัวแทนโอลิมปิก〉
ทาซากิ・โทชิโอะ
เกิดวันที่ 1 พฤศจิกายน 1974, จังหวัดโทจิกิ เกิดที่จังหวัดโทจิกิ ลงแข่งโอลิมปิก 3 สมัย และในโอลิมปิกซิดนีย์ 2000 จบอันดับ 16 ในประเภทเดี่ยว คว้าอันดับ 3 ประเภททีมในชิงแชมป์โลกปี 2000 และได้แชมป์ประเภทคู่ชายในการชิงแชมป์ประเทศญี่ปุ่น 4 ครั้ง
ในชิงแชมป์โลกครั้งแรก เรียนรู้วิธีรับมือจาก Norio Takashima
Toshio Tasaki ผู้เล่นเกมรุกเร็วสองมืออันดุดันจากไม้ปิงปองด้านหน้าสีเรียบ จนคู่แข่งชั้นนำจากต่างประเทศหวาดกลัวและเรียกเขาว่า “คามิกาเซะ” เขาเรียนรู้จากโค้ชและรุ่นพี่ แล้วค่อยๆ สร้างการคุมอารมณ์ของตัวเองเมื่อลูกเน็ตอินหรือลูกเอดจ์เกิดขึ้น
ผมเป็นผู้เล่นเกมรุกเร็วจากไม้ปิงปองด้านหน้าแบบเรียบ ซึ่งด้วยคุณสมบัติของ Rubber ที่ทำให้วิถีลูกพุ่งเป็นเส้นตรง จึงอาจทำให้เกิดเน็ตอินมากขึ้นก็ได้ แต่ผมไม่รู้สึกเลยว่าในแมตช์ผมมีเน็ตอินมากเป็นพิเศษนะ
เทเบิลเทนนิสเริ่มจากระดับมือใหม่ที่ตีบอลสูงๆ โต้กันไปมา พอระดับสูงขึ้นก็จะเปลี่ยนมาโต้บอลที่ต่ำและยากขึ้นเรื่อยๆ ในความหมายนี้ อาจพูดได้ว่าพอเป็นผู้เล่นระดับท็อปแล้ว เน็ตอินก็จะยิ่งมีมากขึ้นด้วย
ในแมตช์ บางครั้งเน็ตอินหรือเอดจ์จะเข้าข้างผมต่อเนื่อง หรือบางทีก็เข้าข้าง Opponent ต่อเนื่องเช่นกัน ผมคิดว่าน่าจะเกิดจากความเข้ากันได้ระหว่างทักษะของตัวเองกับของ Opponent แต่สุดท้ายผู้เล่นที่ทำแต้มจากเน็ตอินหรือเอดจ์ได้ มักเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้จนถึงที่สุดใช่ไหมครับ แม้เป็นบอลที่ดูเหมือนเอื้อมไม่ถึง ก็ยังพยายามสุดชีวิตที่จะรับให้ได้ แล้วแต้มโชคดีก็เข้ามา ตรงนั้นแหละที่ดึง “โชค” มาอยู่กับตัว
ผมเคยได้ยินเรื่องของ Shohei Ohtani นักเบสบอลที่เวลาพบเศษขยะเล็กๆ ตามพื้นก็จะก้มเก็บเสมอ เหมือนกับว่าเขาค่อยๆ “เก็บโชค” สะสมเอาไว้ ผมเองก็อยากเชื่อว่าตัวเองเป็นคนที่มีโชคแบบนั้น อาจจะดูเป็นความคิดเชยๆ ก็ได้ แต่สิ่งที่สะท้อนออกมาคือเราได้พยายามแค่ไหน และทุ่มเทกับเทเบิลเทนนิสไปมากเพียงใด สิ่งที่สั่งสมจากการซ้อมทุกวันนี่แหละ อาจเชื่อมไปถึงลูกโชคดีในแมตช์ก็ได้ไม่ใช่หรือครับ
นอกจากนี้ ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย ในครั้งแรกที่ได้ลงชิงแชมป์โลกที่โกเธนเบิร์กปี 1993 ผมยังได้เรียนจากคุณ Norio Takashima ซึ่งเป็นเฮดโค้ชทีมชายญี่ปุ่นในเวลานั้น ว่าควรคุมตัวเองอย่างไรเมื่อลูกเน็ตอินหรือลูกเอดจ์เกิดขึ้น
ลูกโชคดีแบบนั้น ตัวผมก็มี และ Opponent ก็มีเหมือนกัน เงื่อนไขมันเท่ากัน เพราะฉะนั้นอย่าให้ใจไหว นี่คือสิ่งที่คุณ Takashima สอนผมไว้
ตอนเป็นนักกีฬาอาชีพ ผมเคยไปเล่นที่เยอรมนีด้วย ในยุโรปมีผู้เล่นบางคนที่พอฝ่ายตรงข้ามได้แต้มโชคดี ก็จะระเบิดอารมณ์ออกมาซะใหญ่โต แต่จริงๆ แล้วพวกเขาแค่ทำให้ Opponent เห็นเหมือนตัวเองคุมอารมณ์ไม่อยู่ ก่อนจะเปลี่ยนจังหวะกลับมาอย่างฉับพลัน ตรงกันข้าม ถ้าเด็กญี่ปุ่นเอาอย่างนั้นแล้วทำตาม บางครั้งก็กลับมาแก้สถานการณ์ไม่ทันจนแพ้ไป วัฒนธรรมของแต่ละประเทศคงมีส่วนแหละ ตอนผมยังหนุ่ม ผมก็เคยหงุดหงิดกับเน็ตอินหรือเอดจ์ของ Opponent จนเสียอารมณ์และคุมตัวเองไม่อยู่เหมือนกัน พอเข้าทีมชาติ ได้รับคำสอนจากคุณ Takashima และรุ่นพี่ว่า “อดทนไว้ พอแมตช์จบก็แค่จับมือให้ดีแล้วค่อยกลับมา” ผมจึงค่อยๆ เติบโตทางจิตใจขึ้นทีละนิด
คุณ Takashima ยังสอนผมด้วยว่า “หลังจากตัวเองได้แต้มโชคดีแล้ว ต้องรุกต่อทันที” เพราะมันเป็นแต้มที่เหมือนได้มาฟรีๆ จากอีกฝ่าย เขาบอกว่า “อย่าเพิ่งโล่งใจตรงนั้น แต่ลูกถัดไปต้องเป็นฝ่ายไปเอาแต้มเอง”
และตอนที่ตัวเองได้ลูกโชคดี ผู้เล่นระดับท็อปก็จะยกมือหรือชูนิ้วชี้ขอโทษ Opponent อย่างเหมาะสม การไม่ปล่อยตัวเกินไปตรงนั้นอาจเป็นอีกหนึ่งรูปแบบของการคุมสภาพจิตใจ แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็คิดว่านี่คือความงดงามของกีฬาเทเบิลเทนนิส ที่ยังคำนึงถึง Opponent อยู่เสมอด้วย
แชร์
