【จิตใจในเทเบิลเทนนิส】จะชมว่า “พรสวรรค์” หรือจะชมว่า “ความพยายาม” ดี

ยิ่งคนที่ถูกบอกว่ามีพรสวรรค์ มีความคล่องแคล่วมากเท่าไร ก็ยิ่งทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ก็ไม่ได้ก้าวไปถึงจุดสูงสุด

　เมื่อคุยกับโค้ช หลายคนมักพูดว่า “เด็กคนนั้นมีพรสวรรค์นะ” “เด็กคนนั้นพรสวรรค์ยังนิดหน่อย…” ในทำนองเดียวกัน ก็มีโค้ชที่อธิบายว่า “อนาคต เด็กคนนี้จะพัฒนา จะเก่งขึ้น” แต่ทั้งหมดนั้นเป็นคำพูดที่ค่อนข้างเป็นนามธรรม ฟังดูเหมือนเข้าใจได้ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่คำที่เข้าใจได้ชัดเจนนัก

　เช่น เด็กที่จำอะไรได้ไวมาก เด็กที่เรียนรู้ได้เร็ว เมื่อมองเผินๆ ก็ดูเหมือนมีพรสวรรค์ ทว่า ลักษณะของเด็กแบบนี้คือเพราะจำได้ไว จึงมักไม่ค่อยทำซ้ำเรื่องเดิมอย่างต่อเนื่องจนถึงขั้นลงลึก แต่จะรีบไปทำสิ่งใหม่ๆ อย่างอื่นแทน ผลก็คือ โดยเฉลี่ยแล้วอาจทำได้ดีหลายอย่าง แต่กลายเป็นนักกีฬาที่ไม่มีจุดเด่นโดดเด่นเป็นพิเศษ

　เมื่อก่อนผมเคยสอนนักศึกษาคณะครุศาสตร์และคณะพลศึกษาในมหาวิทยาลัย นักศึกษาคณะครุศาสตร์สามารถเล่นกีฬาได้หลายประเภทอย่างคล่องแคล่ว แต่ในทางกลับกัน แม้จะทำได้แทบทุกอย่างอย่างพอใช้ได้ ก็ไม่มีอะไรที่อยู่ในระดับ “สุดยอด” จริงๆ