มีแนวคิดหนึ่งที่ว่า “อายุการเป็นนักกีฬาระดับท็อปมีอายุ 20 ปี” แล้วแนวคิดนี้จะใช้ได้กับนักเทเบิลเทนนิสระดับท็อปด้วยหรือไม่
สิ่งที่ทำให้เทเบิลเทนนิสแตกต่างจากกีฬาอื่นคือ มีนักกีฬาจำนวนมากเริ่มเล่นตั้งแต่ระดับอนุบาลหรือประถมต้น สมาคมเทเบิลเทนนิสแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จัดระบบการแข่งขันสำหรับกลุ่มอายุน้อยเพื่อมุ่งค้นหาดาวรุ่งตั้งแต่เนิ่นๆ ซึ่งแน่นอนว่านี่เป็นหนึ่งในปัจจัยที่ค้ำจุนความแข็งแกร่งของ “เทเบิลเทนนิสญี่ปุ่น” ในปัจจุบัน
อย่างไรก็ตาม สำหรับนักกีฬาที่ก้าวเข้าสู่โลกแห่งการแข่งขันอันเข้มข้นตั้งแต่วัยเด็ก ปัญหาอย่าง “ภาวะหมดไฟ” หลังอายุ 20 ปี หรือการรักษาแรงจูงใจเอาไว้ ถือเป็นโจทย์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอใช้โอกาสนี้กลับมาคิดทบทวนถึงวิถีของ “ชีวิตนักเทเบิลเทนนิส” กันอีกครั้ง
ด้านสว่างและด้านมืดของการศึกษาตั้งแต่วัยเด็ก
ช่วงเวลาที่นักเทเบิลเทนนิสญี่ปุ่นจับไม้แร็กเกตนั้น เดี๋ยวนี้มาเร็วมาก ผู้ที่เป็นผู้บุกเบิกกระแสการเริ่มเล่นตั้งแต่อายุน้อยคือ ฟุคุฮาระ ไอ หรือ “ไอจัง” นั่นเอง เธอถูกสื่อจับตามองในฐานะเด็กอัจฉริยะเทเบิลเทนนิสตั้งแต่ทศวรรษ 1990 และไม่เพียงโด่งดังจากความนิยมเท่านั้น แต่ยังกวาดแชมป์ระดับชิงแชมป์แห่งชาติญี่ปุ่นตั้งแต่รุ่นแบนบี้ไปจนถึงรุ่นทั่วไปได้หมด นั่นไม่ใช่แค่พรสวรรค์ แต่เป็นผลจากความพยายามอย่างต่อเนื่อง และการสร้างสภาพแวดล้อม เช่น การมีโค้ชประจำเฉพาะทาง
สิ่งนั้นกลายเป็นต้นแบบหนึ่ง และต่อมา Mima Ito และ Miu Hirano ก็ฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบและต่อเนื่องตั้งแต่วัยเด็ก ก่อนจะโชว์ผลงานในประเทศและก้าวสู่เวทีนานาชาติตั้งแต่อายุยังน้อย สิ่งนี้จึงกลายเป็นแบบอย่างของแนวทางการเสริมความแข็งแกร่งของญี่ปุ่นในระดับหนึ่ง ภายหลังยังมีพี่น้อง Harimoto อย่าง Tomokazu Harimoto และ Miwa Harimoto ตามมาอีกด้วย
ในโลกกีฬา มีช่วงเวลาที่เรียกว่า “Golden Age” กล่าวกันว่าระบบประสาทของมนุษย์พัฒนาถึง 80% ภายในอายุ 5–8 ปี และสมบูรณ์ 100% ภายในอายุ 9–12 ปี หากอิงตามทฤษฎีนี้ การเริ่มเล่นเทเบิลเทนนิสราวอายุ 5 ปี และฝึกฝนระบบประสาทอย่างเต็มที่จนถึงอายุ 12 ปี (ป.6) ก็ถือว่าสอดคล้องกับหลักเหตุผล
เนื้อหาส่วนนี้เป็นเนื้อหาที่ต้องชำระเงิน
เมื่อสมัครสมาชิก คุณสามารถเข้าถึงบทความที่ต้องชำระเงินทั้งหมดได้
