มีทฤษฎีหนึ่งที่ว่า “อายุการเป็นนักกีฬาระดับท็อปมีเพียง 20 ปี” แล้วมันใช้ได้กับนักเทเบิลเทนนิสระดับท็อปด้วยหรือไม่
สิ่งที่ทำให้เทเบิลเทนนิสแตกต่างจากกีฬาอื่นอย่างชัดเจน คือมีนักกีฬาเริ่มต้นตั้งแต่ช่วงอนุบาลหรือตอนประถมต้นอยู่เป็นจำนวนมากอย่างท่วมท้น การที่สมาคมเทเบิลเทนนิสญี่ปุ่นวางระบบการแข่งขันสำหรับเด็กเล็กไว้ เพื่อมุ่งค้นหาอัจฉริยะตั้งแต่เนิ่นๆ ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเป็นหนึ่งในปัจจัยที่หนุนความแข็งแกร่งของ “เทเบิลเทนนิสญี่ปุ่น” ในปัจจุบัน
อย่างไรก็ตาม สำหรับบรรดานักกีฬาที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางโลกแห่งชัยชนะที่เข้มข้นตั้งแต่วัยเยาว์ ปัญหาอย่างภาวะหมดไฟหลังอายุ 20 ปี หรือการรักษาแรงจูงใจไว้ให้ได้ คือโจทย์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คราวนี้จึงอยากลองหันกลับมาคิดอีกครั้งว่า “ชีวิตนักเทเบิลเทนนิส” ควรเป็นเช่นไร
แสงสว่างและเงามืดของการศึกษาแต่เนิ่นๆ
ช่วงเวลาที่นักเทเบิลเทนนิสญี่ปุ่นจับไม้เริ่มต้นกันนั้น ในปัจจุบันถือว่าเร็วมาก ผู้บุกเบิกกระแสเริ่มต้นตั้งแต่อายุยังน้อยคือ “Ai-chan” หรือ Fukushima Ai เธอถูกสื่อจับตามองในฐานะเด็กสาวอัจฉริยะด้านเทเบิลเทนนิสในยุค 1990 และไม่เพียงเป็นที่นิยม แต่ยังกวาดแชมป์ระดับประเทศตั้งแต่รุ่นบัมบี้ไปจนถึงรุ่นทั่วไปได้แทบหมด นั่นไม่ใช่เพียงเพราะพรสวรรค์เท่านั้น แต่ยังเป็นผลจากความพยายามอย่างต่อเนื่อง และการสร้างสภาพแวดล้อมที่ดี เช่น มีโค้ชประจำ เป็นต้น
สิ่งนั้นกลายเป็นแบบอย่างหนึ่ง ทำให้ผู้เล่นอย่าง Mima Ito และ Miu Hirano ฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบและต่อเนื่องตั้งแต่วัยเด็ก ก้าวขึ้นมาสร้างผลงานในประเทศ แล้วทะยานสู่เวทีนานาชาติตั้งแต่อายุยังน้อย นี่เองที่กลายเป็นหนึ่งในแบบจำลองของการเสริมความแข็งแกร่งของญี่ปุ่นในเวลาต่อมา จากนั้นพี่น้อง Harimoto ทั้ง Tomokazu และ Miwa ก็เดินตามมาเช่นกัน
ในโลกกีฬา มีช่วงวัยที่เรียกว่า “Golden Age” ว่ากันว่าระบบประสาทของมนุษย์พัฒนาไปถึง 80% ภายในอายุ 5–8 ปี และสมบูรณ์ 100% ภายในอายุ 9–12 ปี หากอิงตามทฤษฎีนั้น การเริ่มเล่นเทเบิลเทนนิสราว 5 ขวบ และฝึกระบบประสาทอย่างเข้มข้นจนถึงอายุ 12 ปี (ป.6) ก็ถือว่าเป็นแนวทางที่สมเหตุสมผล
เนื้อหาส่วนนี้เป็นเนื้อหาที่ต้องชำระเงิน
เมื่อสมัครสมาชิก คุณสามารถเข้าถึงบทความที่ต้องชำระเงินทั้งหมดได้
แชร์
