Wiregrass Table Tennis Club

ชมรมเทเบิลเทนนิสท้องถิ่นในเมืองเล็กๆ ของอเมริกาจริงๆ แล้วเป็นแบบไหนกันแน่? ปรากฏว่าคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ

หลังย้ายไปแอละแบมา ฉันเข้าร่วม Wiregrass Table Tennis Club โดยคาดว่าจะได้พบกับวัฒนธรรมเทเบิลเทนนิสที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง แต่กลับได้พบตัวละครที่ไม่มีวันลืม: แชมป์ชมรมผู้ระเบิดอารมณ์ ผู้ก่อตั้งที่เปี่ยมพลังซึ่งพลิกตัวจากมือสมัครเล่นที่ฝีมือฝืดๆ จนกลายเป็นประธานชมรม และบรรดาผู้เล่นแปลกๆ ที่นิสัย ความเป็นคู่ปรับ และอารมณ์ขันของพวกเขาชวนให้รู้สึกว่าเป็นสากลอย่างประหลาด

เรื่องจริงเรื่องนี้เต็มไปด้วยบุคลิกหลากสีสันและการสังเกตอย่างเอ็นดู เผยให้เห็นว่าไม่ว่าคุณจะเรียกประเทศไหนว่าบ้าน ผู้คนในวงการเทเบิลเทนนิสสุดท้ายแล้วก็คล้ายกันอย่างน่ารักเหลือเกิน

ผู้เล่นจริงจัง

ตอนที่ฉันไปเล่นเทเบิลเทนนิสที่บ้าน Peters ในปี 2000 ฉันได้รับแจ้งว่าแม้ Dothan ที่ฉันพักอยู่จะไม่มีชมรมเทเบิลเทนนิส แต่ก็ยังมีคนอยู่แถวนั้นบ้างที่เล่นเป็น

ไม่นานหลังจากนั้น หนึ่งในคนเหล่านั้นก็ติดต่อฉันทางอีเมลและชวนไปซ้อม ตั้งแต่แรกเขาก็ประกาศอย่างภาคภูมิใจว่า "ผมไม่ใช่ผู้เล่นเล่นเป็นงานอดิเรก ผมเป็นผู้เล่นจริงจัง"

ฉันจำได้ว่าตอนนั้นคิดว่า นี่มันอเมริกันมากจริงๆ

พอฉันไปถึงโรงยิมที่นัดกันไว้ ก็เห็นโต๊ะเทเบิลเทนนิสตั้งอยู่หน้าตู้ขายของอัตโนมัติในล็อบบี้

อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ฉันคิด แล้วก็รอ

ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินหอบมาทางฉัน—อ้วนจนดูเหมือนเป็นคนสุดท้ายในโลกที่น่าจะเล่นเทเบิลเทนนิสได้

คนนั้นคือ Warren K. McNeil

หลังทักทายกัน เราก็เตรียมเริ่มซ้อม

แล้วเขาก็พูดว่า:

"ผมไม่มีลูก"

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้จริงหรือ?

ด้วยไม่มีทางเลือกอื่น เราเลยไปที่สำนักงานของโรงยิม ซึ่งฉันซื้อบอลสีครีมประหลาดๆ ไม่มีแบรนด์ ที่ดูเหมือนของเล่นเด็กมากกว่าอุปกรณ์เทเบิลเทนนิส มันกระดอนแบบเดาไม่ออก และนุ่มยิ่งกว่าลูกบอลนิ่มญี่ปุ่นรุ่นเก่าที่ใช้เล่นกันเพื่อสันทนาการเสียอีก

สุดท้ายเราก็พอเริ่มตีด้วยกันได้

แต่ผู้ชายคนนี้ถูกเล่าลือว่าเป็นผู้เล่นแบบตัดลูก—ทว่ากลับตัดลูกลงโต๊ะไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว ที่จริงแล้ว เขายังปัดลูกให้ต่อเนื่องไม่ได้ด้วยซ้ำ จึงไม่มีทางจะเล่นแมตช์กันได้อย่างจริงจัง

พอคุยกัน ฉันก็รู้เหตุผล

"ผมไม่ได้เล่นเทเบิลเทนนิสมาหกปีแล้ว" เขาบอก

เอาล่ะ แบบนี้แหละคือ ผู้เล่นจริงจัง ในแบบที่ค่อนข้างไม่ธรรมดา