『คนที่แพ้จะฝึกซ้อมอย่างไร้ประโยชน์』 มิตสึตานิ จุน เมนทัลสู่การเป็นผู้ชนะ

BOOK
จาก『คนที่แพ้จะฝึกซ้อมอย่างไร้ประโยชน์』ผลงานเขียนโดย มิซึตานิ จุน เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก

ในปี 2002 วงการเทเบิลเทนนิสชายของญี่ปุ่นซึ่งซบเซามาเนิ่นนานเริ่มต้นการปฏิรูป
พวกเขาส่งนักดาวรุ่งที่น่าจับตา 2 คน คือ Sakamoto Ryusuke และ Kishikawa Seiya ไปยังสโมสร “Borussia Düsseldorf” ในเยอรมนี เพื่อรับการฝึกสอนจาก Mario Amizic หนึ่งปีถัดมา มิซึตานิ จุน ก็เดินทางตามไปยังดุสเซลดอร์ฟ

Profile　มิซึตานิ จุน
みずたに・じゅん
เกิดวันที่ 9 มิถุนายน 1989 ที่จังหวัดชิซูโอกะ ผ่านการคว้าแชมป์ทุกรายการในประเภทแบ่งตามช่วงอายุของศึกชิงแชมป์ญี่ปุ่นทั้งหมด (เช่น U12) จากนั้นยังขึ้นถึงจุดสูงสุดในรุ่นเยาวชน (U17) อีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ในประเภททั่วไปของ “การแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์ญี่ปุ่นทั้งหมด” ที่สืบทอดประเพณียาวนานกว่า 90 ปี เขายังสร้างหลักไมล์ด้วยการคว้าแชมป์รวม 10 ครั้ง ซึ่งไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน เข้าร่วมโอลิมปิกมา 4 สมัยติดต่อกันนับตั้งแต่ปักกิ่ง 2008 ในโอลิมปิกลอนดอน 2016 คว้าเหรียญทองแดงประเภทเดี่ยวและเหรียญเงินประเภททีม ส่วนในโอลิมปิกโตเกียว 2021 คว้าเหรียญทอง Mixed Doubles และเหรียญทองแดงประเภททีม เป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในผู้เล่นที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์เทเบิลเทนนิสของญี่ปุ่น ปัจจุบันทำงานอย่างแข็งขันในฐานะคอมเมนเตเตอร์ทางโทรทัศน์และสื่ออื่นๆ

บทที่ 1 เมนทัลสู่การเป็นผู้ชนะ

ต่อให้ไปถามคนอื่นเอาง่ายๆ โดยที่ไม่ลงมือทำเอง ความรู้ด้านเทคนิคหรือวิธีคิดนั้นก็ไม่อาจติดตัวมาได้

อย่าขอคำแนะนำง่ายๆ กระบวนการที่ต้องดิ้นรนค้นหาคำตอบท่ามกลางความยากลำบากต่างหากคือสิ่งสำคัญ

　พอเป็นผู้เล่นมานาน ก็จะมีช่วงที่ยิ่งซ้อมมาก ยิ่งแข่งมาก ฟอร์มกลับยิ่งตกลงไป

　ถ้าพูดถึงช่วงหลังๆ ก็ราวเดือนกันยายนถึงตุลาคม 2014 ตอนที่ลูกเทเบิลเทนนิสเปลี่ยนจากลูกเซลลูลอยด์มาเป็นลูกพลาสติกนั่นแหละ เป็นช่วงนั้นพอดี ในประวัติศาสตร์ของเทเบิลเทนนิสที่เริ่มต้นกันราวปี 1890 ลูกเซลลูลอยด์ซึ่งถูกใช้มานานกว่าร้อยปีได้ถูกเปลี่ยนเป็นลูกที่ทำจากวัสดุใหม่ เพราะความเด้ง การลอย และสัมผัสจากการตีของลูกเซลลูลอยด์มันฝังอยู่ในร่างกายและระบบประสาทของผม การปรับตัวให้เข้ากับลูกพลาสติกใหม่จึงเป็นเรื่องยาก

　เคยถึงขั้นคิดว่า “หรือว่าเราจะเล่นเทเบิลเทนนิสไม่ได้อีกแล้ว” เวลาแบบนั้นก็จะถามผู้เล่นคนอื่นแบบรัวๆ ว่า “พอเปลี่ยนมาเป็นลูกพลาสติกแล้วคุณปรับยังไง? เปลี่ยนอะไรบ้าง? อะไรเป็นยังไง?” คอมเมนต์ที่ได้จากพวกเขากลายเป็นกุญแจสำคัญในการกลับมา

　ตอนแรก แม้จะตีลูกพลาสติกก็ยังเข้าใจได้แค่ว่า “พุ่งแรงเกินไป” หรือ “รับบาวด์ไม่ทัน” เท่านั้น แต่พอได้รับคำแนะนำ ก็เริ่มมองเห็นหลายอย่างมากขึ้น และรู้วิธีแก้ไข

　ต้องลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ ด้วยตัวเอง คิดจนปวดหัว แม้จะยังไม่เข้าใจ ก็ไปขอคำแนะนำจากคนอื่นเอาในที่สุดตอนที่ถึงทางตันจริงๆ ต่อให้ไปถามคนอื่นเอาง่ายๆ โดยที่ไม่ลงมือทำเอง ความรู้ด้านเทคนิคหรือวิธีคิดนั้นก็ไม่อาจติดตัวมาได้ สิ่งสำคัญคือ ต้องลงมือทำอย่างถึงที่สุดด้วยตัวเองให้ถึงจุดที่บอกได้ว่า “ผมทำได้แค่นี้แล้ว” แล้วดิ้นรนทุรนทุรายเพื่อหาคำตอบให้เจอ ผมคิดว่ากระบวนการตรงนั้นสำคัญมาก

＊ลูกพลาสติก＝ในวงการเทเบิลเทนนิส เราใช้ลูกเซลลูลอยด์ซึ่งทำจากฝ้ายจากธรรมชาติ มาเป็นเวลามากกว่า 100 ปี แต่เนื่องจากมีคุณสมบัติติดไฟง่าย และเกิดข้อจำกัดด้านการผลิตในจีนซึ่งเป็นผู้ผลิตหลัก ตั้งแต่การแข่งขันระดับนานาชาติในเดือนกันยายน 2014 จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกที่ทำจากพลาสติกเป็นวัสดุ