BOOK
จากหนังสือ “คนที่แพ้จะซ้อมอย่างไร้ประโยชน์” เขียนโดยจุน มิซึทานิ เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก
ในปี 2002 ทีมชายญี่ปุ่นที่ซบเซามาเนิ่นนานเริ่มปฏิรูปขึ้นมา
พวกเขาส่งดาวรุ่ง 2 คนที่น่าจับตาอย่าง เรียวสุเกะ ซากาโมโตะ และ เซยะ คิชิคาวะ ไปฝึกที่ “Borussia Düsseldorf” ในเยอรมนี และได้รับการชี้แนะจาก Mario Amizic หนึ่งปีถัดมา จุน มิซึทานิ ก็เดินทางตามไปยังดุสเซลดอร์ฟเช่นกัน
บทที่ 3 ความผิดปกติของแชมป์
เอกลักษณ์ของคนที่ชนะนั้นแตกต่างจากคนอื่น นั่นคือเอกลักษณ์เพื่อชัยชนะ──เพราะมี “ความผิดปกติ” จึงเป็นแชมป์ได้
“ความผิดปกติ” ที่แชมป์มีคืออะไร คำว่า “เอกลักษณ์เพื่อชัยชนะ” นั่นแหละคือ “ความผิดปกติ”
คนที่แข็งแกร่ง คนที่เป็นแชมป์ ก็คือ “คนผิดปกติ” คำพูดนี้อาจฟังแรง แต่ก็อาจพูดได้ว่าเป็น “คนที่มีความผิดปกติ” ไม่ได้หมายถึงในแง่ลบ บางครั้งในภาษาอังกฤษก็ใช้คำว่า “crazy” กับคนแบบนั้น แต่ไม่ได้มีความหมายแย่เสมอไป หากเป็นคนที่คิดและทำแตกต่างจากคนอื่น มีความยึดมั่นอย่างรุนแรง หรือมีความผิดปกติที่ทะลุขีดจำกัด ก็จะถูกเรียกว่า “crazy” ได้
คนที่รู้ตัวว่าตัวเองผิดปกติย่อมแข็งแกร่ง ถ้าในฐานะผู้เล่นยังไปไม่ถึงระดับนั้น ก็คงยืนอยู่บนจุดสูงสุดของญี่ปุ่นหรือของโลกไม่ได้ ถ้าจะชนะในเวทีใหญ่ ก็จำเป็นต้องทำในสิ่งที่ต่างจากคนอื่น และย่อมมีความเสี่ยงตามมา การสร้างความแตกต่างจากคนอื่น ผมคิดว่าคือ “จะยึดติดกับการทำแต้มได้ผิดปกติแค่ไหน”
ถ้าไม่ทำตามความเห็นของโค้ช พูดความเห็นที่ต่างออกไป แล้วเดินไปบนเส้นทางที่ไม่เหมือนคนอื่น ก็จะเป็นชนกลุ่มน้อย จึงรู้สึกอึดอัดและถูกวิจารณ์ได้ง่าย ในญี่ปุ่นเองก็มีสุภาษิตว่า ตะปูที่โผล่ขึ้นมาจะถูกตอกลง แต่แชมป์ก็คือตะปูที่โผล่ขึ้นมานั่นแหละ ไม่ว่าจะถูกตอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังโผล่ขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นแชมป์ได้ไม่ใช่หรือ
“ความผิดปกติ” หากมองในแง่ดี ก็สามารถแทนด้วยคำว่า “เอกลักษณ์” ได้ ทุกคนล้วนมีเอกลักษณ์ แต่เอกลักษณ์ของคนที่ชนะนั้นแตกต่างจากคนอื่น เอกลักษณ์เพื่อชัยชนะ──เพราะมีความผิดปกตินี่แหละ จึงเป็นแชมป์ได้
ผมไม่ได้เกิดมาพร้อมความผิดปกติที่เอาไว้เพื่อชัยชนะ แต่คิดว่าตัวเองสร้าง “ความผิดปกติ” ขึ้นมาเพื่อชัยชนะ ถ้าไม่กลายเป็นคนผิดปกติ ก็ไปไม่ถึงจุดสูงสุดของโลก หรือยอดของญี่ปุ่นได้
เนื้อหาส่วนนี้เป็นเนื้อหาที่ต้องชำระเงิน
เมื่อสมัครสมาชิก คุณสามารถเข้าถึงบทความที่ต้องชำระเงินทั้งหมดได้
แชร์
